Tania agitacja
rodem z Barei

Coś wpadło do skrzynki

Mieszkańcy osiedla Nowy Dwór w ostatnich dniach znaleźli w swoich skrzynkach pocztowych trzystronicowy dokument. Starannie sformatowany, z tabelami, podkreśleniami i pogrubieniami — widać, że ktoś poświęcił czas i pieniądze na jego przygotowanie i dystrybucję do setek skrzynek na całym osiedlu.

Na dole ostatniej strony widnieje podpis: „Członkowie Spółdzielni Mieszkaniowej Nowy Dwór".

Brzmi jak oddolna inicjatywa. Brzmi jak głos ludu. Ale to nie jest głos ludu.

Styl narracji, pozycjonowanie, obrona status quo i atakowanie inicjatywy „Akcja Windy" — wszystko wskazuje jednoznacznie na to, że za ulotką stoi przewodnicząca Rady Nadzorczej i jej najbliższe otoczenie. To nie jest głos spółdzielców — to osobista kampania wyborcza jednej osoby, ukryta pod płaszczykiem „troski o spółdzielnię". A pytania nasuwają się same:

Jeśli to naprawdę „członkowie spółdzielni" — to którzy? Ilu ich jest? Kiedy się zebrali? Gdzie podjęli decyzję o treści i dystrybucji? Na żadne z tych pytań ulotka nie odpowiada. Bo odpowiedzi ujawniłyby, że „członkowie" to garstka osób skupionych wokół przewodniczącej Rady Nadzorczej.

Dowody — zobaczcie sami

Poniżej publikujemy skany wszystkich trzech stron ulotki, dokładnie w takiej formie, w jakiej trafiły do skrzynek. Niech każdy oceni sam, czy to brzmi jak głos niezależnych mieszkańców — czy jak agitka ludzi broniących własnych stołków.

Największe kłamstwo: 40 lat płacenia za windy-widmo

Zacznijmy od faktu, który ulotka pomija absolutnym milczeniem — choć to on jest sercem całej sprawy.

Mieszkańcy niskich bloków przy ul. Rogowskiej od ponad czterdziestu lat płacą w czynszu za eksploatację wind, które nigdy nie zostały wybudowane. Nie jest to plotka. Sprawę nagłośniła TVP Wrocław, cytując mieszkańców, którzy mówili wprost: „Jesteśmy więźniami we własnych mieszkaniach."

Osoby starsze i niepełnosprawne, mieszkające na czwartym piętrze — 68 schodów w górę — od dekad dokładają się do utrzymania infrastruktury, z której nie korzystają i nigdy nie korzystały. Prezes spółdzielni odmówiła wtedy wypowiedzi dla mediów.

Autorzy ulotki nie wspominają o tym ani jednym słowem. Zamiast tego kreują narrację, w której ci sami ludzie — po 40 latach płacenia za coś, czego nie dostali — są stroną roszczeniową i zagrożeniem dla budżetu.

Zastraszanie kwotami bez pokrycia

Sztandarowy argument ulotki: „10 wind × 500 000 zł = 5 000 000 zł". Liczba rzucona bez kosztorysu, bez źródła, bez odniesienia do realiów rynkowych. Sprawdźmy, jak to wygląda naprawdę.

Klatki studniowe — szacht czeka od lat 80.

Bloki na osiedlu Nowy Dwór pochodzą z lat 80. i 90. Wszystkie budynki, o które chodzi, mają tak zwane klatki studniowe — czyli klatki schodowe z pustym szachtem windowym w środku. Te bloki były projektowane z miejscem na windę od samego początku. Szacht istnieje w konstrukcji budynku — czeka pusty od kilkudziesięciu lat.

To kluczowa informacja, którą ulotka pomija. Nie trzeba nic dobudowywać od zewnątrz, nie trzeba rozbierać ścian, nie trzeba ingerować w konstrukcję nośną, nie trzeba budować szybu od zera. Trzeba zamontować windę w gotowym miejscu, które na nią czeka od ponad 40 lat — dokładnie tak długo, jak mieszkańcy za nią płacą.

Ile to naprawdę kosztuje?

Według orientacyjnych danych rynkowych na 2026 rok (WindPol Dźwig, WindPol Dźwig — przykładowe wyceny 2026, uslugi-remontowe-w-warszawie.pl) cena windy zależy przede wszystkim od tego, czy trzeba budować szyb. Budowa szybu od zera to koszt 70 000 – 120 000 zł — a w naszym przypadku ten koszt nie istnieje, bo szachty są gotowe.

Różnica jest istotna. Widełki 350–550 tys. zł dotyczą bloków, w których nie ma gotowego szybu — trzeba go zbudować od zera (70–120 tys. zł), przebudować klatkę schodową, wykonać fundamenty. W naszym przypadku — 4-piętrowe bloki z gotowymi klatkami studniowymi — najdroższy element prac budowlanych odpada całkowicie. Orientacyjna cena za windę hydrauliczną (optymalną dla niskich budynków) w gotowym szachcie na 5 przystanków to szacunkowo 200 000 – 450 000 zł.

Oznacza to, że koszt 10 wind może mieścić się w przedziale 2,0 – 4,5 mln zł. Ulotka podaje 5 milionów — kwotę odpowiadającą górnemu pułapowi rynkowemu, podaną bez kosztorysu i bez uwzględnienia faktu, że szachty już istnieją. To prezentowanie kosztów w najgorszym możliwym wariancie — jako jedynego scenariusza.

Ale to nie koniec. Ulotka ani słowem nie wspomina o dostępnych dofinansowaniach:

• Fundusz Dostępności (BGK) — preferencyjne pożyczki na likwidację barier architektonicznych, skierowane m.in. do spółdzielni mieszkaniowych; kwalifikowane wydatki obejmują dobudowę szybu windowego, zakup i montaż windy osobowej oraz modernizację istniejącej windy (uwaga: to nie jest ścieżka „dla przedsiębiorców", lecz dedykowana ścieżka dla spółdzielni i wspólnot)
• PFRON — dofinansowanie do montażu wind w budynkach zamieszkałych przez osoby z niepełnosprawnościami
• Dotacje gminne — lokalne programy wsparcia, które mogą pokryć nawet do 50% kosztów inwestycji

Przy 50-procentowym dofinansowaniu (programy Dostępność Plus, PFRON, dotacje gminne) szacunkowy koszt dla spółdzielni mógłby spaść do poziomu 1,0 – 2,25 mln zł za 10 wind w gotowych szachtach. To istotna różnica wobec 5 milionów z ulotki — a jeszcze większa wobec 7–9 milionów, które wynikałyby z 20-letniego kredytu na kwotę podaną przez autorów.

Fałszywy podpis: „Członkowie Spółdzielni"

Przyjrzyjmy się podpisowi. „Członkowie Spółdzielni Mieszkaniowej Nowy Dwór" — brzmi, jakby pisały to tysiące mieszkańców. Jakby to był głos ludu, oddolna inicjatywa zaniepokojonych sąsiadów.

To nieprawda.

SM Nowy Dwór liczy ponad 5 200 lokali i 14 000 mieszkańców. „Członkowie" w podpisie sugerują szeroką reprezentację. W rzeczywistości styl, narracja, dobór argumentów i pozycjonowanie wskazują jednoznacznie na wąski krąg osób skupionych wokół przewodniczącej Rady Nadzorczej. To marna agitacja wyborcza jednej osoby i jej otoczenia, ukryta za fałszywym szyldem oddolności.

Gdyby to naprawdę była inicjatywa zwykłych członków spółdzielni, odpowiedzimy na proste pytania:

• Którzy członkowie? Podajcie nazwiska. Podajcie liczbę osób, które zatwierdziły treść.
• Kto sfinansował druk? Trzystronicowa ulotka w setkach egzemplarzy to nie jest darmowe ksero u sąsiada. Kto za to zapłacił?
• Kto roznosił po skrzynkach? Dystrybucja do setek skrzynek na całym osiedlu wymaga organizacji i czasu. Czyje to było zlecenie?
• Czy użyto środków spółdzielni? Jeśli druk i dystrybucja były finansowane z pieniędzy wszystkich mieszkańców — to agitacja za Wasze pieniądze.

Cyfryzacja jako straszak na seniorów

W ulotce pojawia się akapit o cyfryzacji SM ND i Internetowej Obsłudze Kontrahenta (IOK). Nie ma żadnego związku z tematem wind. Jego jedyna funkcja jest mobilizacyjna — ma przestraszyć starszych mieszkańców wizją „wykluczenia cyfrowego" i zmotywować ich do przyjścia na Walne Zgromadzenie o godz. 16:00 w dzień roboczy.

Tam — jak pokazuje doświadczenie z poprzednich lat — czekają na nich gotowe kartki z „właściwymi" nazwiskami do zagłosowania.

Ironicznie — ulotka odwołuje się do seniorów i osób niepełnosprawnych, broniąc ich przed „cyfrowym wykluczeniem". To dokładnie te same grupy, którym brak wind uniemożliwia wyjście z mieszkania. Paradoks, który autorzy albo nie zauważyli, albo — co bardziej prawdopodobne — uznali, że nikt nie zauważy.

Czego ulotka nie mówi — a co wiedzą mieszkańcy

Ulotka każe oceniać Zarząd i Radę Nadzorczą „na podstawie faktów z rocznego bilansu". Dobrze — weźmy fakty. Ale nie te wybrane przez autorów ulotki. Weźmy wszystkie:

Techniki propagandy — instrukcja obsługi

Ulotka stosuje komplet technik znanych z każdej kampanii obronnej osób broniących swoich pozycji. Warto je nazwać po imieniu, żeby wiedzieć, z czym mamy do czynienia:

1. Zastraszanie kwotami — zawyżone koszty bez kosztorysów i źródeł, bo duża liczba paraliżuje myślenie
2. Selektywne cytowanie prawa — mieszanie reżimów eksploatacji i inwestycji, pomijanie art. 6¹ ustawy
3. Kreowanie wroga — „Akcja Windy" jako roszczeniowa grupa zagrażająca portfelom wszystkich
4. Przemilczenie kluczowego faktu — 40 lat opłat za windy, których nie ma
5. Fałszywy podział — zarzucanie innym „dzielenia mieszkańców" przy jednoczesnym dzieleniu ich samemu
6. Odwracanie uwagi — windy zamiast przetargów, lokat i ujemnego funduszu remontowego
7. Fałszywy podpis — „członkowie spółdzielni" zamiast konkretnych osób z konkretnym interesem
8. Mobilizacja lojalistów — straszenie cyfryzacją, żeby seniorzy przyszli na 16:00 i zagłosowali z kartki

Kto za tym stoi

Ulotka nie jest głosem mieszkańców. Jej narracja, terminologia i pozycjonowanie wskazują na przewodniczącą Rady Nadzorczej i osoby z jej najbliższego otoczenia. To nie jest oddolna inicjatywa — to osobista kampania mająca na celu utrzymanie dotychczasowego układu w Radzie. Osoby te:

• Stoją w obliczu wyborów i chcą zachować dotychczasowy skład Rady Nadzorczej
• Odpowiadają za okres, w którym narosło szereg udokumentowanych nieprawidłowości
• Używają sprawy wind jako tematu zastępczego — dzielącego mieszkańców i odwracającego uwagę od finansowych problemów zarządzania
• Stosują te same metody co zawsze: gotowe listy przy drzwiach, zebrania bez kworum, i teraz — anonimowe ulotki w skrzynkach